X
تبلیغات
به شهر من لنـــگرود خوش آمدید شهر من لنگرود - همه چيز درباره لنگرود

 سلام.

امروز می خوام از وطنم بگم . جائیکه برام قدر یک دنیا عزیز و مقدسه و وجب به وجب خاکش انگار که اهورایه!

سرزمینی که مردمان مهاجر پاکیش رو دارن به تاراج می برن و یک سری آدم بی اصل و نسب برکت زمین هاش رو از بین می برن!

سرزمین آواز های مادریم ....

از لالایی مادر ...

تا درد پدر ... 

تا برکت دست مادر بزرگ ...

تا غرور من ....

تا عشق من ...

تا خون من....

 

لنگرود

لنگرود

لنگرود

لنگرود

لنگرود

لنگرود

لنگرود

 

   

لنگری که بود و نبود

 
لنگرود شهر دوری بود


اميد به دود دوخته بوديم


دير هنگام و دور دست


مژده باشد شايد به‌رسيدن


لنگرود، بندگاهی آباد بود و زير پل کرجی‌ها، بارها بار می‌آوردند


چهار شنبه و شنبه بازار


که رود خالی ماهی می‌شد و پشت‌راه


مکاره بازار و برنج بازار بود


و به‌دست، نان تميجان و داز


پل لنگر وارانه‌ای بود روی رود بازويی افراشته، پاينده‌ی شهر


و سايه‌بانی درخت کشتی‌ها را که می‌آمدند پروپيمان آخر


                                                     خالی برمی‌گشتند

 

دست آز گورستان اين‌چنين گسترده‌است


که ميهمان مرده‌گانيم به‌نوروز


و عيدانه کفاره‌ای


بر آغوش‌های منتظر گورهاست

ما بی‌خبر
اميد به‌دود دوخته بوديم، به‌دور دست

بی‌ثمر

دودی نبود، آتش گرفته


اميد بشارتی کور بود


و دور، لنگرود
 

 

 

 
لنگرود شهري ساحلی (ساحل چاف و چمخاله) در شمال ایران و همسايه ديوار به ديوار لاهیجان است. برای نخستین بار در سال 512 هـ. ق در متون تاریخی ذکر شده است. این سال مصادف با مرگ سلطان محمد پسر ملک شاه آلب ارسلان است. در دوره صفویان، خصوصاً در دوره سلطنت شاه عباس اول، شهر لنگرود مرکز حوادث مهمی بوده است. فرار احمد خان حاکم لاهیجان از لنگرود و دستگیری اعضای خانواده وی توسط کیا فریدون حاکم گیلان و تحویل آنها به شاه عباس، از جمله رویدادهای مهم این دوره شهر است. نادر برای سرکوب تاتارهای شرق مازندران و توسعه تجارت و دستیابی به دریا، لنگرود را برای ایجاد پایگاه دریایی و کارخانه کشتی‌سازی انتخاب کرد و در توسعه آن کوشید. در زمان قاجار نیز لنگرود مورد توجه قرار گرفت.
 
     
 
  این شهر، امروزه یکی از مناطق زیبای گردشگری در استان گیلان است.شهرستان لنگرود یکی از شهرستانهای استان گیلان است که در غرب به شهرستان لاهیجان و در شرق به شهرستان رودسر منتهی میشود. شهر لنگرود مرکز این شهرستان است.
شهرستان لنگرود با وسعتی حدود ۹۰۰ کیلومترمربع در ناحیه شرق گیلان قرار گرفته است و فاصله آن با مرکز استان ۶۰ کیلومتر است. لنگرود از شمال به دریای خزر، از جنوب و غرب به لاهیجان و از شرق به رودسر منتهی می‌گردد.
شهرستان لنگرود دارای سه شهر به اسامی لنگرود، کومله، شلمان و یک بخش مرکزی است و بخش مرکزی از 6 دهستان 231 آبادی (شامل روستا و مزرعه). تشکیل شده است که عبارتند از: 1- چاف با 15 آبادی، 2-دریاسر با 90 آبادی، 3 -دیوشل با 23 آبادی 4-کومله با 111 آبادی، 5 -گل سفید با 14 آبادی، 6-لات لیل با 57 آبادی.
 
   

  مردم‌شناسی
 
بافت قومی مردم لنگرود گیلک و به زبان گیلکی با لهجه بیه‌پس تکلم می‌کنند. از نوشته‌های تاریخی چنین استنباط می‌شود که زمین‌های اطراف لنگرود باتلاقی بوده و ساخت و ساز را دچار مشکل می‌نموده اما به مرور زمان و توسعه بازرگانی در گیلان، لنگرود هم رونق یافته و در زمینه‌های کشاورزی خصوصاً کشت کنف از شهرهای مهم محسوب گردیده، همچنین در زمینه صنعت دارای صنایع فلزی از جمله تفنگ سازی (شکاری) بوده که به علت مرغوبیت و کیفيت، خریدران زیادی داشته است. رابینو جهانگرد معروف درخصوص لنگرود چنین می‌نویسد: «کناره‌های رودخانه لنگرود زیباترین منظره‌ای است که من در ایران دیده ام». لنگرود دارای هشت محله به نام‌های فشکالی محله، سوتال محله، درب مسجد، کاسه‌گرمحله، قصاب‌محله، گشته مردخال، انزلی‌محله و راه‌پشته است که هر یک دارای اعتبار خاصی است. بندر چمخاله که در شش کیلومتری لنگرود قراردارد از جاذبه‌های گردشگری است و همانند دیگر بنادر دارای فعالیت‌های تجاری بوده که در حال حاضر بسیار محدود است. طبیعت مناسب سبب گردیده مردم لنگرود به کارهای کشاورزی علاقه‌مند باشند. از محصولات عمده لنگرود می‌توان انواع برنج، چای، صیفی‌جات را نام برد. همچنین صید ماهی در این شهر رایج است. بازار هفتگی لنگرود در روزهای شنبه و چهارشنبه با استقبال فراوان برگزار می‌گردد.
 
موقعیت جغرافیائی و جمعیت

لنگرود در طول 30ً و 10َ و 50َ و عرض 11 و 37 جغرافیایی، در ارتفاع 21 متر از سطح دریای خزر قرار دارد. این شهرستان بر روی جلگه ای سرسبز و 10 کیلومتر با دریای خزر فاصله دارد و در قسمتهای جنوبی آن کوهپایه های جنوبی آن جنگلی دیده میشود.لنگرود که یکی از شهرهای مذهبی گیلان است. در فاصله 60 کیلومتری رشت (مرکز استان) واقع شده است و از طرف شمال و غرب به شهرستان لاهیجان،از طرف شرق به دریای خزر و از طرفی به شهرستان رودسر، و از طرف جنوب به شهر املش (از شهرهای رودسر) منتهی میگردد. در سال 1275 ه.ق /1230 ه .ش.، یعنی حدود یک سده و نیم پیش جمعیت این شهر دو هزار نفر بوده است. اما در سرشماری عمومی نفوس سال 1375 ه.ش چمعیت این شهرستان به 135922 نفر رسیده که از این تعداد 65973 نفر در شهر لنگرود زندگی می کنند. هم اکنون شهرستان لنگرود بالغ بر ‪ ۱۴۰‬هزار نفر جمعیت دارد.
 

Friday Picnic by Poplar Fall.

 جاذبه های گردشگری، تفریحی و امکان دیدنی


ساحل زيباي چاف و چمخاله
تالاب زیبا و طبیعی کیاکلایه با انواع پرندگان دریایی و بوستان تفریحی فجر که در قسمتی از تالاب ایجاد گردیده است .
لیلاکوه خواستگاه دوستان طبیعت
پارک فجر در ابتدای جاده رودسر
پارک آزادی در جاده چمخاله
پل خشتی لنگرود «خشته پل» يا «خشته پورد» که مربوط به دوره ایلخانیان است. این پل «راه پشته» را به مرکز شهر متصل می‌کند.
مسجد جامع لنگرود که تاریخ ساخت در مسجد مربوط به سال 1001 هجری قمری است.
خانه دریا بیگی که از شاهکارهای هنر دوران قاجاریه است.
قلعه دزدبن (دزبن) دز به معنای دژ و قلعه است.
پل خشتی قدیمی نالکیاشر.
باغ معروف منجم باشی در روستای دیوشل

        

  اماکن دیدنی ( کامل تر )

  1. پل خشتی لنگرود«خشته پل» يا «خشته پورد» معروف به پل «حاجی آقا پرد» که احتمالاً در ساخت این پل نقش موثری داشته است مربوط به دوره ایلخانیان است. این پل «راه پشته» را به مرکز شهر متصل می‌کند.
  2. مسجد جامع لنگرود که تاریخ ساخت در مسجد مربوط به سال 1001 هجری قمری است.
  3. بقعه آقا سید محمود (سفید آستانه) از سادات متدین منطقه واقع در بلوار لنگرود به رودسر.
  4. بقعه آقا سید محمدتقی کوشالشاد از نوادگان امام موسی کاظم (ع) واقع در کوشالشاد لنگرود.
  5. خانه منجم باشی حاکم لنگرود که رابینو باغ این خانه را بی‌نظیر توصیف نموده است.
  6. خانه دریا بیگی معروف به(مالك )که از شاهکارهای هنر دوران قاجاریه است.
  7. قلعه دزدبن (دزبن) دز به معنای دژ و قلعه است.
  8. پل خشتی قدیمی نالکیاشر.
  9. باغ معروف منجم باشی در روستای دیوشل 

    روستاهای لنگرود


چاف
تالش محله 
ديوشل 
موبندان 
کوشالشاد 
لوکلایه 
خالکیاسر 
قاضی محله 
خاله جیر 
سیگارود 
چمخاله 
بازارده 
پلت کله 
تپه 
گیل سفید 
فتیده 
آلوغ فک 
دریاسر 
پرشکوه 
لشه
درياسر 
ليلا كوه  

       

 مشاهیر لنگرود

محمود پاینده لنگرودی شاعر و مولف
حسینعلی لیالستانی کارگردان و فیلمنامه نویس
مهدی هاشمی بازیگر سینما و تلویزیون
ناصر هاشمی بازیگر سینما و تلویزیون
فریبرز روشنفکر فیلمنامه نویس و شاعر
شهدی لنگرودی (شاعر)
ابراهیم شکیبائی (شاعر)
محمد شمس لنگرودی (شاعر)
قاسم کشکولی
دکتر علی جنابی
نجم‌الدین ابوالحمد
محمد علی لنگرودی (رانکوهی)
دکتر محمدجعفر جعفری لنگرودی
دکتر ابراهیم‌زاده معبود
علی میرفطروس (محقق و اندیشمند)
حجت الاسلام شمس لنگرودی، امام جمعه فقيد شهر؛ مدت امامت 25 سال
دکتر جعفر طلوعی
محمد دریائی لنگرودی (شاعر)
احمد زاهدی لنگرودی؛ نویسنده، شاعر و فیلمساز
نادر زکی‌پور (شاعر و نویسنده)
یت‌الله سید مرتضی مرتضوی لنگرودی
یوسف اسمعیلی ایوکی
محمدصادق منجم‌باشی لنگرودی
عبدالوهاب منجم‌باشی لنگرودی
مهدی منجم‌باشی لنگرودی
اسحاق مشکوة‌السلطنه

      

  محمود پاینده لنگرودی

وی شعر بلند (یه شو بوشئوم روخئونه) را در سال 1338 ه.ش سروده،که در سال 1358 ه.ش به چاپ رسیده او در این منظومه بگویش گیلکی،از صداقت مردمان لنگرود و بی ریایی و مهربانی آنان سروده است .فرازهایی از شعر دلنشین (یه شو بوشئوم روخئونه):

 

    یه شو بوشئوم روخئونه،
                              بیدئم او تیته کئونه
تیته نبو،غصه بو،

                               زندگی جی،خسه بو
غصه گونم، غم گونم

                               هرچی گونم کم گونم
هر دو هلنگ که راشو

                                اینه ژویر هوا شو
تیته که گود خوغم وغصه جی سوت

                                خو دردو دیله همه جا نیشت و کوت
می سرگذشته ندئنه آدمی،

                                  هرگی نوبئوم شیمه مرسن دمدمی!
م یاددبو،حالی به حالی نوبئوم

                                شیمه مرسون هر آب سالی نوبئوم
می تسکه دیل،که جوش گود،

                                 بیجار کار ئونه خوش گود
هر کسه دیل،هرچی واس ،

                                 هنده امه ،می جی خواس
میکال-زن ئون،تام بزا،

                                لوله ئنه ،پابون فزا
سالی پاکه ور تاخودی آلوغ فکه

                                پا که گیتن،دئن خوشونه اوتکه.

 نگاهي كوتاه به تجلي فرهنگ مردم در شعر يه‌شو بوشوم روخونه
 
زنده‌ياد محمود پاينده‌ي لنگرودي، شاعر مردم و انسان فرهيخته‌اي كه در تمام زندگي خود كمر همت در راه خدمت به خلق وفرهنگ‌اش بسته‌بود؛ در آثار گرانبهايي كه از خود براي مردم به‌يادگار گذاشته است، آينه‌اي برابر مردم گرفت تا خود و فرهنگ بالنده‌ي خود را در آن ببينند. اين كاري سترگ است كه هنرمند جان عاشق خود را در راه آن مي‌گذارد و گذارده‌است.
در اين كوتاه سخن اما تنها از نظرگاه تجلي فرهنگ مردم در منظومه‌ي مشهور يه‌شو بوشوم روخوئونه سخن مي‌گوئيم. ان‌گونه كه از محتواي يه‌شو بوشوم روخئونه بر مي‌آيد، پس از كودتاي 28 مرداد سروده شده است. و مي‌توان دريافت كه درواقع گزارشي تاريخي است از شكست نسلي كه محمود خود يكي از بزرگانش بود. نسلي كه مي‌خواهد ققنوس‌وار سر از خاكستر شكست بردارد و دوباره جان بگيرد. همان‌طور كه اين آرزو محمود پاينده سال‌ها بعد در حماسه‌ي سياهكل تجلي يافت. شايد به‌همين دليل است كه اين شعر سراسر شور است و اميد به آينده و زندگي در آن موج مي‌زند و مي‌خواهد نويد اين‌ را بدهد كه روزگار سياه بالاخره خواهد گذشت و بايد بگذرد.
اما آن‌چه كه يه‌شوبوشوم روخئونه را زيباتر وماندگار كرده، علاوه بر اين‌ها استفاده‌ي شاعر از ضرب‌المثل‌ها و بيان آداب و رسوم و باورداشت‌هاي مردم مي‌باشد؛ كه براي هر خواننده‌ي گيلاني و هركس كه در آن سرزمين سرسبز زيسته, بسيار خواندني و خاطره‌انگيز است.
محمود پاينده، در اين منظومه علاوه بر استفاده از ضرب‌المثل‌ها كه تعداد آن‌ها بالغ بر يك‌صد مورد مي‌شود، از آداب و مراسم مختلفي مانند كنار دريا رفتن به شب‌نشيني و بازي‌هاي كودكان و حتا اعتقادات خرافي و دشنام‌ها و نفرين‌هاي مردم استفاده مي‌كند.
اين‌خوشه‌چيني‌ها از فرهنگ مردم گيلان و خاصه رانكوه در منظومه‌ي پاينده، يه‌شوبوشوم روخئونه، همچون ملاتي در لابه‌لاي آجرهاي يك ساختمان چيده شده كه خواننده در ابتدا متجه‌ي چنين استفاده‌ي گسترده و بجايي از زبان روزمره و اصطلاحات كاربردي‌ خود نمي‌شود. و تنها با خواندن چندباره‌ي شعر است كه مشخص مي‌شود پاينده هر بند از اين شعر را با يك ضرب‌المثل آغاز و با ضرب‌المثلي ديگر به‌پايان مي‌برد؛ و در بين بندها آئين‌ها و باورداشت‌ها و بازي‌ها و آداب و رسوم مختلف مردم به ياري شاعر آمده‌اند تا داستان نسلي را كه آرمان‌هاي والايي در سر داشته بسرايد. تا براي آيندگان بماند و بدانند كه:

آخ ! جَغَلَه‌ئن ! وقتي اي راه بَنيشتَم
شيِمه ويسين بَل‌ئِيتَم و بَبيشتَم
شيِمه وَسيِن بَموردَم
جون گَلِ بون بَبَوردَم  
 
+ نوشته شده توسط حجت ملائي چافي در پنجشنبه هشتم اسفند 1387 و ساعت 11:38 |